Γεννημένος στην Θεσσαλονίκη κατά τα ένδοξα 80’s, μυημένος στην πολίτικη, και όχι μόνο, κουζίνα της μάνας του. Από μικρός είχε καταλάβει ότι κάτι πήγαινε στραβά – πήγαινε σκάκι κάθε Τρίτη και Πέμπτη (στην τρυφερή ηλικία των 7 χρονών) προκειμένου να τρώει στην επιστροφή ψωμάκι με βραστό λουκάνικο πριν εξαναγκαστεί σε φακές από την μάνα του.. (Sorry mom)

Μετακόμισε στην Κομοτηνή σε τρυφερή ηλικία, συναναστροφή με την τούρκικη κουζίνα.. Αποθέωση του κρέατος, των μαγειρευτών, των γεύσεων με μπαχαρικά.. Βαθιά χαρακιά.

Μετανάστευσε στο Λονδίνο, με σουβενίρ πολλά κιλά και πάρα μα πάρα πολλά γαστριμαργικά όργια..

Ζει στην Αθήνα, συχνάζει στην Θεσσαλονίκη, ταξιδεύει με στόχο να τρώει, να γεύεται και να μαθαίνει ανθρώπους και γεύσεις.

Χοντρός στην ψυχή, λιγούρης εκ πεποιθήσεως, ζει για να τρώει, αναπνέει για να τρώει, κοιτάει το ρολόι μόνο για να δει πόση ώρα μένει για το επόμενο γεύμα.

Γυμνάζεται για να κάνει χώρο στην επόμενη αμαρτία, ακόμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως η επιστήμη δεν έχει καταλήξει σε χάπια εκγύμνασης και αδυνατίσματος..

Λάτρης του απλού και του σύνθετου, του ψαριού και του κρέατος, του ωμού και του ψημένου, της καντίνας και της μοριακής γαστρονομίας.

Δοκιμάζει τα πάντα – παραδόξως του αρέσουν κιόλας!

Μαγειρεύει για ανθρώπους που αγαπάει, μιλάει πολύ και τρώει περισσότερο.

Και κάτι βασικό.. θεωρεί το καλύτερο γλυκό μια medium rare ταλιάτα..

Bonus post

Στη Χριστίνα βρήκε το άλλο γαστριμαργικό του μισό – διασκεδάζει με τις γκριμάτσες της όταν γεύεται και έχει σκοπό να της μάθει να τρώει τομάτα…