Vitae is served.

Γεια! Είμαι η Χριστίνα! Εθισμένη στο διαφορετικό και το ιδιαίτερο.

Η μεγαλύτερή μου τύχη στο φαγητό είναι η μαγειρική της (δικής μου) ελληνίδας μάνας. Κάτι οι προμήθειες της γιαγιάς από το χωριό με το ΚΤΕΛ, κάτι στο ότι είμαστε έξω καρδιά τύποι και για εμάς γιορτή σημαίνει φαΐ, έγινα foodster.

Μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας μέχρι τα 18, όπου όταν το φαγητό στο σπίτι ήταν βαρετό, απλά έμπαινα στο τρένο, κατέβαινα όπου θυμόμουν να έχω δει κάτι καλό, και έτρωγα όπου μου γυάλιζε στο μάτι.

Ένα λάθος στο μηχανογραφικό με στέλνει Θεσσαλονίκη για 4 χρόνια και εκεί ήταν που το στομάχι μου και εγώ δέσαμε σαν ομάδα ακόμη πιο πολύ και παίρναμε από κοινού όλες τις αποφάσεις. Η μια (και μοναδική) κατσαρόλα του σπιτιού έχει να το λέει… μαύρα μάτια έκανε να με δει κάθε φορά! Όποιος έχει φάει στη Θεσσαλονίκη ξέρει.

Σαν χαρακτήρας είμαι ενθουσιώδης! Δεν μπορώ να αντισταθώ να χαμογελάσω, να ονειρευτώ, να διεκδικήσω και να βάλω θαυμαστικό όταν γράφω! Τα μάτια μου από το χαμόγελο μοιάζουν με δυο γραμμές και οι καλοί φίλοι με πειράζουν λέγοντάς με κινεζάκι. Είμαι από εκείνες που τρώνε, τρώνε, τρώνε και.. τους φαίνεται! 60+ για να μην απορείτε. Χορεύω πολύ για να εξισορροπείται η κατάσταση. Όταν μιλάω για το πού πήγα, τι είδα και τι έφαγα, νομίζεις πως είμαι ερωτευμένη.

Τρελαίνομαι για καυτερά, για διάφορες σως, για συνδυασμούς που σου γαργαλούν τον ουρανίσκο και έχουν περίεργες υφές, για το νέο, το ιδιαίτερο και το καλά δουλεμένο παραδοσιακό.

Αγαπώ, χορεύω, αγκαλιάζω, χαμογελάω, τρώω και καταναλώνω, πολύ.

 

Bonus post

Γνωρίζω τον Γιώργο στη δουλειά κάπου το 2013. Μόλις μου λέει «Θεσσαλονίκη» κάτι σκίρτησε μέσα μου. Ήξερα πως υπάρχει βαθιά γνώση του καλού φαγητού, πάππου προς πάππου, μιλάμε την ίδια γλώσσα, τρέχει στο αίμα μας η ίδια χοληστερίνη.

Όταν βγαίνουμε μαζί, γελάμε πολύ, τρώμε καλά, πίνουμε πάντα κάτι παραπάνω και υπάρχει πολύς χορός. Αν τον γνωρίσετε, πείτε του να σας κάνει την φιγούρα «κολώνα».