Αιόλου 68

Αιόλου 68

Σκηνή πρώτη
Κυριακή πρωί. Συνήθως μετά από μία καταιγιστική (ή ίσως όχι και τόσο) νυχτερινή έξοδο, μετά από σημαντική προσπάθεια να σηκωθείς από το κρεβάτι, αρχίζει αυτό που αποκαλώ  η ώρα των προβληματισμών»:
«Να φτιάξω τώρα μια σαντουιτσάρα με 10 φέτες μοτσαρέλα και 3 κιλά γαλοπούλα να στρώσω; Ή μήπως να πάω να φάω ένα τιτάνιο μπέργκερ; Όχι πάλι μπέργκερ, θα γίνεις τέρας, φάε υγιεινά, τσακίζεσαι ρε μοσχάρι τζάμπα στο γυμναστήριο; Να φας ψάρι, ελαφρύ, χωρίς ψωμί, σαν φρούτο..»

Όταν σε αυτήν την ιδιότυπη διελκυστίνδα κερδίζει η συνετή επιλογή, αρχίζουν συνήθως τα προβλήματα. Θεσσαλονικιός στην Αθήνα, ψάχνει μαγαζί στο κέντρο με καλό ψάρι. Δεν έχει θα μου πεις; Έχει, αλλά ή παράμετρος Θεσσαλονικιός σε κάνει απαιτητικό. Το δε γεγονός ότι δεν θες να κουνήσεις το ταλαιπωρημένο σου κορμί, περιορίζει σημαντικά τις επιλογές σου..
Κάποια στιγμή λοιπόν φάνηκε μια αχτίδα αισιοδοξίας. Κάπου είχε πάρει το μάτι μου (μάλλον στο Facebook) για ένα νέο εστιατόριο που άνοιξε στην Αιόλου και έχει θέμα το ψάρι – γινόταν και αναφορά για τη σύνδεσή του με το Ψάριστον, ένα μαγαζί που δεν είχα πάει μεν, είχα όμως φροντίσει να ακούσω από πολλούς διάφορα.. Και έτσι συγκροτήθηκε η γνωστή καταδρομική ομάδα φαγητού..

Σκηνή δεύτερη
Ένα μαύρο πιάτο. Ένα στρώμα κόκκινου λάχανου τουρσί υποδέχεται τέσσερα ευμεγέθη φιλέτα καπνιστού βουτυρόψαρου. Δίπλα τους, ένας λόφος ταλιατέλες κ ένας ωκεανός θαλασσινών διαμαντιών.. Στην μέση ένα τραχανότο, με κάτι καραβίδες (να, με το συμπάθιο…), σπεκ, βουτηγμένα σε ένα παχύρευστο, καπνιστό μετσοβόνε. Το μυαλό σου ταξιδεύει σε εκείνον τον τραχανά της γιαγιάς σου που κάθε χειμώνα βαλσάμωνε τον ταλαιπωρημένο λαιμό σου, σε εκείνα τα νησιά που κατασπάραξες ορδές καραβίδας και σε εκείνο το ταξίδι στο Μέτσοβο που δεν θυμάσαι κάτι άλλο από μια μέρα τυριά και κρέατα..

Ναι λοιπόν. Από κείνη την μέρα, η συνάντηση είναι τακτική. Ανεπιφύλακτη σύσταση. Το Αιόλου 68, σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον, λύνει το πρόβλημα σου – είναι στο κέντρο και έχει υπέροχο φαγητό. Θαλασσινοί μεζέδες για τσίπουρο και ούζο υψηλού επιπέδου (εκτός από το βουτυρόψαρο, προτείνω ανεπιφύλακτα τη χταποδοσαλάτα..), κλασσικά ψαρικά ημέρας – κυριολεκτικά, ακόμα και την τελευταία πρόσφατη φορά που το επισκέφτηκα εντυπωσιάστηκα από την φρεσκάδα τους. Και φυσικά, πιάτα με φαντασία, τόσο με θαλασσινές δημιουργίες, όσο και συνδυασμούς θαλασσινών και κρεάτων για τους τολμηρούς. Το περίφημο surf n turf, με δόσεις ελληνικής πρώτης ύλης και μαγειρικής σύνθεσης. Κλασσική παραγγελία το τραχανότο, τα λινγκουίνι θαλασσινών, οι φαρφαλίνες με σαλτσίτσια και όστρακα. Προσωπικό αγαπημένο, η μπραντάδα - ταιριάζει στο ούζο (ή στο τσίπουρο, γούστα είναι αυτά) όπως το αλάτι στην θάλασσα...

Σκηνή τρίτη.
- Καλά ρε, δεν είπαμε να φας ψάρι;
- Δεν κατάλαβες, θα φάω και ψάρι..
- Μετά από τραχονότα, μακαρόνια και ένα τραπέζι μεζέδες..;

Αν αξίζει κάπου να το κάνεις, βρήκες το μέρος...

Αιόλου 68, 10559 Αθήνα

Τ. 210 324 7925

Loading
Center map
Traffic
Bicycling
Transit

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα σε αυτό το άρθρο.